Blote voeten

Blote voeten
Een standbeeld in het bos
Bladeren tussen mijn tenen
De groene geur van mos

Koude rilling
Boodschapper van het onvermijdelijke
Steeds weer
Ik wil dit niet meer

Snel neem ik in me op
De zoete zonnestralen
Voor ze opnieuw
In winters verdwalen

Een vogel fluit
Ik fluit terug
Even ben ik
Gematigd blij

Het begint met regenen
Wat volgt
een stille zucht
Wat daarnet noch nu was
Reeds lang voorbij

Advertisements

Spaghetti

Slurpende lippen
Rode saus lippen
Lustige lippen
Lippige lippen

Ik zie hoe ze
Zo, zomaar
Zonder weerstand
Een sliertje binnenwippen

Meedogenloos wordt het meegesleurd
De eerste keer wachtte ik tot het verdween
Je grijnst meedogenloos
Want het blijft niet bij een

Vraatzuchtig luidruchtig
Voor de stille ziel een vloek
Het volle bord wordt leeg
Je eetlust zoek

Stapelgek

Een voor een
Kwamen ze naar me toe
Smekend, met tranen in de ogen
Maar ik schudde nee

Gedwee liepen ze in de rijen
Zij aan zijen
O kon ik maar met hen mee
Verlost van hun lijden

Een voor een
Bleek en koud
In het verlaten woud
In mijn dromen
Waar niemand van houdt

Ik voel me bedrogen
Met gesloten, lege ogen
Zie ik de grauwe lijken
Gefocust naar me kijken

Met zware benen
Voor eens stop ik het wenen
Ik stort me in hun hoop
Alle angst verdwenen

Bal

Er ligt een bal op de grond
De grond van ons plein
Het plein van ons dorp
De wind draait hem rond

Verdwaald, verward,
Zijn beste tijd voorbij
Ik weet nog hoe hij zei
Wat is de grond hard

Langzaam aan
Bedekken de bladeren
Verbergt de sneeuw
Maakt nat de regen

De schoolbel gaat
Een jongen stapt over het plein
Het plein van ons dorp
Hij bukt zich, raapt de bal op

Red wall

Sometimes, when it becomes too much
Impossible to think of it as silly, as such
I bang my head against the wall
Relieving the stress, is what I’d like it to call

Freed from the words
Thus free from my chain
My ears stop to bleed
And so does the pain

I quite like the sensation
Trying to see you as a foe
Because I’m not capable of
Dealing with this kind of love

When you’re here
When you’re not here
You are always in my head
Go on
Walk away now, carefully
You were the only thing I had

It doesn’t matter,
Although, not any more
As my brain is spread,
All over the floor

Vuurvliegje

Zo kwam het
dat op die nacht
Zoals het van hem werd verwacht
Het vuurvliegje,
heel zacht
vol kracht
Een licht in het donker bracht

Zo vloog hij een tijd heen en weer
Trots deel te zijn van
Iets dat groter is dan
Deel te zijn van meer

Och ja, op den duur
Het deed zeer
De realisatie van duizend en één sterren
Want dat zijn het
Hij ziet ze staan
Maar zij hem niet

Onbereikbaar, overrompeld
Voor altijd alleen
Hij liet zijn tranen de vrij loop
het vliegje verloor alle hoop

Nooit voorheen voelde iets zo echt
Dat vond hij nog niet zo slecht
Het gelukkige vliegje vloog naar huis
En weende tot hij in slaap viel

Spin

Niets vermoedend
Zonder vrees
Loop ik over de straten
Naar mijn huis
Want in mijn huis
Leg ik me neer
Om te zien
Op de witte muur
Een zwart figuur
Ik roep om hulp
Een ander komt
Ik vind het naar
Ik hoef niet te dwingen
Held der kleine dingen
Hij brengt zijn leven in gevaar

Maar

Niets vermoedend
Zonder vrees
Loop ik over de straten
Naar jouw huis
Want in jouw huis
Leg ik me neer
Om te zien
Op de witte muur
Een zwart figuur
Jij roept om hulp
Ik denk niet na
Ook al vind ik het naar
Held der kleine dingen
Je hoeft me niet te dwingen
Ik breng mijn leven in gevaar

My own lovely hell

They’ve put me on a chair
Somewhere, blindfolded in the open sun
It seems somewhat unfair
They don’t care

Scorched, I withstand
Not able to understand
That in the end
No longer can I pretend

I escape to this place in my head
My own lovely hell
Just like before,
It’s where I prefer to dwell

Telling myself that I’ll be okay
Because someday
I might somehow
Find somebody

ERROR

When you no longer know
To scream or to shout?
To just let it all out?
What to think about?

When you no longer know
If you want to pretend being stronger somehow
Than the insecure overthinking bitch hiding inside you
Who is terrific at making every solid thing in life
turn into goo

What to do
When you no longer know
Do you still want the same
Because you’re to lame
And feeling like you’re the one to blame?
If this is life,
I clearly didn’t read the instructions for this game

Wat ik noem een vriend

Het is met de tijd die verstrijkt
Dat, zo het blijkt
Hij die niet vergaat, bezwijkt,
Onoverwinnelijk lijkt,
Niet een van jouw vrienden is

Nooit had je het mis,
Ook niet fout,
Want zonder het gemis,
Is de zoektocht in de diepte
Een en al gegis

Onoverwinnelijk zijn in het falen
Ja, dát is zeker en vast de kunst
De kunst waardoor je vroeg of laat
De muur rondom jou in duigen slaat

Als je het uiteindelijk halen wil,
Ik kan je wel niet zeggen of het baat
Kom dan naar mij om te vertellen
Hoe het werkelijk met je gaat