Vuurvliegje

Zo kwam het
dat op die nacht
Zoals het van hem werd verwacht
Het vuurvliegje,
heel zacht
vol kracht
Een licht in het donker bracht

Zo vloog hij een tijd heen en weer
Trots deel te zijn van
Iets dat groter is dan
Deel te zijn van meer

Och ja, op den duur
Het deed zeer
De realisatie van duizend en één sterren
Want dat zijn het
Hij ziet ze staan
Maar zij hem niet

Onbereikbaar, overrompeld
Voor altijd alleen
Hij liet zijn tranen de vrij loop
het vliegje verloor alle hoop

Nooit voorheen voelde iets zo echt
Dat vond hij nog niet zo slecht
Het gelukkige vliegje vloog naar huis
En weende tot hij in slaap viel

Advertisements

Hopeloos hoopvol

Het dringt tot me door
Hier doe ik het voor.
Een vage mist wordt doorbroken,
Ik word meester van het besef.

Ik ben gebroken,
En ik heb niet het lef
Tegen de stroom in te zwemmen

Tussen de anderen loop ik rond
Ja knikkend alsof ik het niet weet
Meegaand in de trance van hen
Mijn hoofd een veilig toevluchtsoord.

Op het einde van hun leven zullen ze het weten.
En zullen ze zeggen tegen hun kinderen
Dat ze nooit mogen vergeten
Waar het echt om gaat.