Reddingsboei

Ik ben ik om te vergeten
Zodat de rest niet hoeft te weten
Dat het bullshit is dat
Dat niet jij
Dat niet wij
Dat ik
Ik ben doordat ik ik ben

Ik wil dat niemand ziet
Een hand
Tweede hand
Twee handen in elkaar
Twee zielen naast elkaar
Verstrengelen zich
Hulpeloos als drenkelingen
Bang te worden opgezogen

Verlos me toch
Van hetgeen
ik niet wens verlost te worden
Want niet langer kan ik adem halen
Verstikt door het leven van elke dag
Neem me mee
Neem me mee naar waar ik ik zijn mag
Neem me mee

Advertisements

Gedesynchroniseerd

Als in een droom
Gedesynchroniseerd
Steeds sneller steeds meer
Van toen naar nu
Van daar naar hier

We lijmen
Stickers op de muur
Zetten week na week naast elkaar
We kunnen enkel uitstellen
de dag waarop

Ik piano speel op weg naar
Mijn vrienden aanduid met een fluostift
Boterhammen eet op een chique diner
Geniet van luide muziek in de lift

Ik wil hier uit
Zoek het knopje
Om de deuren te openen
Om de deuren
open te laten gaan

Zie me daar dan staan
Een gang vol kamers
Op elke deur een naam
Vergeten gebonk van vuisten
Verdwaalde ogen door het sleutelgat
Schreeuwende laat-me-hier-uits
Die reeds verloren gaan in de stilte van de gang

Door dit alles hoor ik
een helder zacht gezang
Al die tijd in het donker
Ook jij bent bang

Samen maken we er een eind aan
Simpelweg stappen en gaan
De vraag niet langer
naar waar
Enkel nog
ontsnappen van dit bestaan
Vond ik het knopje maar

Valies

Als het leven
Kan worden beschreven
Als een eindeloze ketting
Van maken
En openen
Van valiezen

Dan heb je slechts te kiezen
Vandaag ben ik hier
Morgen ook weer
Daarna nog veel meer

Maar dan komt een dag
Weet dat ik je mag
Weet dat ik altijd naar je lach
Ongeacht of ik een ander zie
Een dag dat ik tegen die ander zeg
Je te donne ma vie

De goede dagen

Vandaag was het weer zo’n goede dag
Het was zo’n dag met nieuwe schoenen,
Stralende zon, groen geurend gras,
En wat het niet nog allemaal wezen mag

Zo’n dag waarop het leek alsof
Je op je zolder onder t’ stof
Een geheel nieuwe wereld aantrof

Zo’n dag waarop je woorden
Zorgden dat mensen je echt hoorden
Van hun lege omhulsels bevrijd
Voorkwamen ze de gewoonlijke strijd

Alsof ik het altijd al in me had
Dat ik simpelweg van tijd tot tijd vergat
Dat ik het vermogen bezat

Ik heb de gedachte o zo fijn
De gedachte dat je naar me toe komt
In de dagen van zeer een pijn
Dat je naar me toe komt en zegt
Dat het morgen weer zo’n goed dag zal zijn