Puur

Wat is vals, wat is echt
Op zoek naar de realiteit
Klampend aan de bron van leven
waaraan je jezelf hecht

Los van de woorden
Die je reeds te vaak doorboorden
Tastend op de rand tussen licht en duister
Op zoek naar iets vele malen juister

Ze gaan hand in hand,
de ene opwindend saai
De andere gedurfd en riskant
Toch o zo verwant

Na je tocht is je besluit
Je geraakt er moeilijk uit
Je besef groeit, de twee versmelten
Ontsnappen hoeft niet langer

Atlas

Alles verbrijzeld.
Het virus der angst heeft alles geconsumeerd.
Niets schiet over.
Het einde van de gastheer
betekent meteen ook het einde van de gast.
Het heeft geen voet meer om op te staan.
Al hetgeen Atlas ooit opgebouwd had,
Neergemaaid.

Toch,
Langzaamaan, beetje bij beetje,
Stap voor stap,
Wint hij aan zekerheid.
Anders dan ooit, doch duizend maal werkelijker.

Onvoorstelbaar doortastend zoekt hij.
En hij vindt.
Geen ander zal ooit vinden,
zoals hij toen vond.
De werkelijkheid kan pas gezien worden, als je echt kijkt.

(Met dank aan een vriend)

Wandelaar

Weer is de tijd te vlug
Het verstand te traag
Het is tijd dat ik nog eens antwoord
Op de cruciale vraag

De vruchten zijn rijp
Ik voel dat ik er klaar voor ben
Ik leg de puzzelstukken bij elkaar
Hier verlangde ik al naar

Opeens, zomaar,
zonder dat je het verwacht
Zie je door de andere,
hoe je voorheen nog anders dacht

Aangezien ik oneindig en één dingen
Niet weet en weten wil
Wandel ik nu door
Alsof ik stil was blijven staan

Heerlijk eerlijk

Aan de leugens doe ik niet mee
De tranen bespaard
Misschien groeit het gemis
Waardoor het leed verzwaardt

Niets dat goed zeggen kan wat ik bedoel
De verontrustende twijfel
Weet ik wel wat ik voel?
Weet ik, wat is mijn doel?

Geen weg terug
Het is hiervoor dat ik koos
Ik zeg het nu vlug
Voor ik er verder mee woel

Geen persoon die erom maalt
Maar, opdat het verstand het haalt
Alle argumenten -voor hen- loos
Ik open de doos