Moe

Wanneer ik
Perfecte traanloze nachten besmeur
Met onstuitbare snikken
Van troosteloos ingeslikte gebaren

Ik denk aan niets anders nog
En het voelt aan alsof
Niets anders nog denk aan mij

En toch ben ik tevreden, echt
Ik staar gedachteloos door het raam
Voel een loodzwaar gewicht
Zie wat voor me staat
En glashelder, wat in het verleden ligt

Overvolle oeverloze plassen
Met einde noch begin
Waarin ik mezelf verdrinken laten zal
Ik zie het al
Iets anders dan echt leven heeft geen zin
Ik waag me aan mijn val

Advertisements

Moments of heaven

Oh, good lord, I swear
Five minutes a day
Give me just five minutes
And I’ll do anything you say

Nothing able to replace
The feeling of a laugh carefully withheld
A blissful non-moving face
Nothing able to describe what I just felt

I will stare depressed at the ceiling, if I must
Wreak bloody havoc to the inside of my cheek
Listen song after song to stick those five minutes together
Your holy redemption is what I seek

Is it raining where you are?

Maybe that’s the deal
To be a true fucking saint
Everybody tries to be real
Accomplishes nothing
Only
Empty souls
Hollow stories
Ludicrous everlasting endings,
as pointless as their boring beginnings

Let’s flip everything around
Let’s go for mad misery
To escape from this godforsaken world
Let’s tear down walls
Let us search for everything false
Live by it
See how it’s crazy
And you’ll feel how it is indeed true
With your knees on the ground
Clothes soaked by the heavy rain
Your contorted face in the mud
As always, put on a big ugly smile
You’ll see everything’s fake
Everything except the pain

Dead ant

Like the
modern-age-happy-face-willy-wonka miniatures
Admired by thousands of rich children a day
Whose fat nose press against the glass
The colorful ants,
Thrown all over the mountain
Driven by an ancient instinct
Each do their own thing

I join in
Bitten by a contagious scent
Trying not to use my head anymore
Despite my all my efforts
Just like before
The only thing I can think of
Is my distant painful heart

As I descent
I try to pretend
The only thing I feel
The paralyzing jolts when I fall
I close my eyes, I scream
Hoping this is a dream
Everything coming to an end
Faster and faster, racing for the finale
My bones move out of my joints
After all I’m better of dead
The last time I’ll let you
Accompany me in my head
I smile,
I laugh
As I crash into the open valley below

Hart

Niet deze keer
Niet een dezer dagen
Sta ik toe
Noch zal ik verdragen

Het holle gevoelloos zijn
Het duistere knagen
Aan de randen van mijn ziel
Ze zouden het eens moeten wagen

Niemand breekt de heilige
Gewijde trance
Ik pak mijn kans
Ruk mijn hart uit mijn ribbenkast
Om het te beschermen
Van mijn vervloekte bloed
Alles fijn en goed, althans

Waar wegen zich scheiden
Zoek ik nog steeds
jouw sporen op de grond
Hulpeloos zoek ik naar tekens
En slechts wanneer ik het opgeven opgeef
Me loods naar mijn schuilhaven, mijn woestijn

Hoeven ze mij niet langer te zoeken
Hoeven ze enkel maar te volgen, want
rode vlekken in het zand
Niemand heeft ooit iets écht in de hand
Ik wel

Ijsvogel

Ik kan niet stoppen
Stoppen met denken
Denken
Aan de blauwe flits die ik net zag?

Stopte om te kijken
die dag
Want ik ben niet zeker of ik mag
Misschien dat het aan mij lag
Beweren dat krachtige winden
Teruggekeerd zijn

En ik zag ook
Zwemmend heen en weer
De vissen in hun bokaal
Van het vele rondhoeken
Hun pijnlijk pikante kleuren
reeds lange tijd vaal

Jouw blauw introduceert iets nieuw
Iets echt waar alles vals lijkt
En ook jij zoekt alle hoeken af
Botst tegen de muren van je bestaan
Herhaalt zin na zin
en proeft de woorden
Tot ze rijp zijn

Zoeken waar niet echt te vinden valt
Vallen waar het niet echt een optie is
Vele malen nog zullen we proberen opnieuw
Vele malen nog, te starten met vandaag
Het is het enigste in dit bestaan
waar ik met glans voor slaag
Hoe dan ook
De blauwe flits was over in een vlaag

Reddingsboei

Ik ben ik om te vergeten
Zodat de rest niet hoeft te weten
Dat het bullshit is dat
Dat niet jij
Dat niet wij
Dat ik
Ik ben doordat ik ik ben

Ik wil dat niemand ziet
Een hand
Tweede hand
Twee handen in elkaar
Twee zielen naast elkaar
Verstrengelen zich
Hulpeloos als drenkelingen
Bang te worden opgezogen

Verlos me toch
Van hetgeen
ik niet wens verlost te worden
Want niet langer kan ik adem halen
Verstikt door het leven van elke dag
Neem me mee
Neem me mee naar waar ik ik zijn mag
Neem me mee

De wereld is van ons

Graag zou ik samen zingen
Opdat we niet vergeten
Dat we mogen vergeten
Het is fijn om simpel en …
Blij te zijn

Graag zou ik samen dansen
Want we vergeten te vaak
Opnieuw en opnieuw
De eindjes met beide handen vast te nemen
Te vaak schuilen we in
En houden we vast
Ons imaginair droomkasteel

Graag zou ik samen naar sterren kijken
Ik zou graag samen vies eten eten
Enkel en alleen om te zien hoe je reageert
Kletsen over van alles en nog meer
En over groteske zaken praten,
Onze kennis meten,
Wanneer we er beiden
eigenlijk niets van weten

Graag, als het mag,
En als je dat wilt
Zou ik met jou middagen door willen brengen
Middagen waar ik niets aan heb
Ik wil me vervelen
Met stomme gedachten spelen

Doen alsof de wereld van ons is
Sterker nog
We hoeven niet eens te doen alsof
En ja,
Dan slapen we op de daken
Drinken van de fonteintjes in het park
Lachen we met de voorbijganger die raar naar ons kijkt
Want wij hebben het duidelijk bij het rechte eind

Graag zou ik samen
De dagen inkleuren
Als tekeningen uit een prentjesboek
Dan hangen we ze een voor een op aan de muur
Krijgen de mooiste tekeningen de beste plek
Dan gaan we terug naar naar de nacht op het dak
De voorbijganger in het park
Je idiote gezicht wanneer je het eten niet lust
Dat idee lijkt me nog niet zo gek

Confused

And as the days pass by
My chains starts to loosen
The puppets start to fade
No reason to stay here

Tricked to think
That I am the one who plays
While all along
I am watching from backstage

As always, I go on
And with tiers in my eyes
I have to confess
I wish I could remember
But I don’t know anymore
What the heck am I doing all this for?